ΕΓΙΝΕ Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΝΗΘΕΙΑ...



Ήταν ένας πικρός Σεπτέμβριος του 1996. Τότε είχε κυκλοφορήσει το άλμπουμ των Διάφανων Κρίνων, το «Έγινε η απώλεια συνήθειά μας». Και ήταν τότε που έχασα έναν πολύ καλό φίλο, τον Θανάση. Ο Θανάσης που είχε γενέθλια την επόμενη μέρα από την δική μου. Κάθε Σεπτέμβρη τα γιορτάζαμε μαζί, στο ίδιο μαγαζί, με τις ίδιες παρέες, δημιουργώντας τον ίδιο «χαμό» με τις φωνές μας και τα ποτά μας.

Ο Θανάσης έφυγε τότε. Νέος, μόλις 19 ετών τότε. Αιτία μια μηχανή, από αυτές που λάτρευε, τις enduro. Από τότε δεν κάνω γενέθλια με το ίδιο κέφι όπως τότε. Κάποιες φορές το προσπαθώ και σε ορισμένες περιπτώσεις μου βγαίνει. Έγινε η απώλεια συνήθεια…



Γλείφω το οξύ απ’ τις ρωγμές των χειλιών σου
και προσπαθώ να σου απαλύνω τον πόνο.
Τα χρόνια που περάσανε μ’ αφήσανε μόνο
να ψάχνω την πνοή μου στον νεκρό εαυτό σου.

Ζητάω βοήθεια από ανήμπορα χέρια
που ριγούν στην αγάπη και τον τρόμο.
Πήρες λάθος τον δικό μου δρόμο
και ψάχνεις το φως μου σε σβησμένα αστέρια.

Η απουσία σου μ’ εξουθενώνει
και δεν μπορώ να συνηθίσω.
Νιώθω να προχωράω μπροστά
μα πάντα φτάνω πίσω.
Κι αυτή η αλήθεια με σκοτώνει.

Σβήνω τα ίχνη από τα ψέματά μας
παραπατάω στη σιωπή.
Έγινε η απώλεια συνήθειά μας
κι ο έρωτας μια άρρωστη κραυγή.



Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.