ΕΦΥΓΕ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙ ΔΙΧΩΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ - Η ΕΛΕΝΑ ΜΑΣ ΔΙΗΓΕΙΤΑΙ


Γνωριστήκαμε τυχαία ενώ σπουδάζαμε ακόμη και οι δυο. Εκείνος σε σχέση, το ίδιο κι εγώ κρατήσαμε φιλικές επαφές για λίγο και μετά χαθήκαμε. Μέχρι που λίγο κάτι κοινοί γνωστοί που είχαμε, λίγο το facebook (που είχε αρχίσει να εμφανίζεται τότε) μας ξαναέφεραν κοντά. Ελεύθεροι πια και οι δυο αρχίσαμε να μιλάμε καθημερινά.

Είχα βρει τον άνθρωπό μου στο πρόσωπό του και ήμασταν πλέον αχώριστοι. Κοιμόμασταν και ξυπνούσαμε μαζί, πηγαίναμε στη σχολή μαζί, κάναμε τα πάντα μαζί. Δεν μπορούσαμε να ζήσουμε λεπτό ο ένας μακριά από τον άλλο.

Όταν μου ανακοίνωσε ότι το μεταπτυχιακό του θα το έκανε αλλού και θα περνούσαμε αναγκαστικά ένα χρόνο χωριστά, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, αλλά ήταν μια ευκαιρία να δοκιμαστεί η σχέση μας. Τη μέρα που έφυγε κλαίγαμε κι οι δυο σαν μωρά, αλλά ενάντια σε στατιστικές και προγνωστικά όχι μόνο δεν χωρίσαμε, αλλά ήρθαμε κι ακόμη πιο κοντά.

Με το που επέστρεψε ήρθε να με βρει φορώντας τα καλά του. Τον είδα να γονατίζει μπροστά μου και πριν προλάβει να μου πει οτιδήποτε άρχισα να φωνάζω "ναι!" Ήταν μια από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου και ένιωθα τόσο τυχερή. Τίποτα δεν μπορούσε να μου χαλάσει την ευτυχία μου.

Παντρευτήκαμε ένα χρόνο μετά και λίγο αργότερα φέραμε στον κόσμο και το πρώτο μας παιδάκι. Νιώθαμε και οι δυο ότι είχαμε ολοκληρώσει την ευτυχία μας. Είχαμε τις δουλειές που ονειρευόμασταν, το σπίτι μας, την αγάπη μας, το παιδί μας. Αν ζητούσαμε κάτι άλλο θα ήμασταν πολύ μεγάλοι εγωιστές.

Όταν το μικρό μας άρχισε να μεγαλώνει λίγο, θεωρήσαμε ότι ήταν μια καλή στιγμή να του χαρίσουμε κι ένα αδερφάκι. Αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια για μας.

Ο Αντρέας άρχισε να παρουσιάζει παράξενα συμπτώματα και ενοχλήσεις. Καταφύγαμε σε γιατρούς, πήραμε πολλές λάθος διαγνώσεις μέχρι που βρέθηκε στο δρόμο μας ο κατάλληλος. Η διάγνωση είχε γίνει κι είχε επαληθευτεί όχι μια, αλλά τρεις φορές. Οξεία λευχαιμία, σπάνιας και καλπάζουσας μορφής.

Χάσαμε τον κόσμο μας. Η τέλεια μας ζωή διαγράφηκε και μέρες ολόκληρες δεν μπορούσαμε να κοιταχτούμε στα μάτια από φόβο μην προδώσουμε τις σκέψεις μας. Αποφασίσαμε ότι θα το παλεύαμε με όλη μας τη δύναμη και όλο μας το είναι.

Δυστυχώς καμιά αγάπη και καμιά δύναμη δεν μπόρεσε να το νικήσει. Αγωνίστηκε 1 ολόκληρο χρόνο κατά τον οποίο αγαπηθήκαμε και δεθήκαμε ακόμη περισσότερο.

Τώρα πια με ένα παιδί αρκετά μεγάλο για να αντιλαμβάνεται την απουσία του πατέρα του και το τι έχει συμβεί παλεύω να μαζέψω τα κομμάτια μου και να του σταθώ και μάνα και πατέρας κι αδερφή.

Πίστευα πως όταν χάνεις τον άνθρωπό σου είσαι κομμάτια και φαίνεται. Δυστυχώς δεν είναι έτσι. Όχι στη δικιά μου περίπτωση τουλάχιστον. Δεν φαίνεται ότι είμαι κομμάτια. Έχω υποχρέωση απέναντι στο παιδί μου να φοράω το χαρούμενο προσωπείο μου,

Μ' έχουν χαρακτηρίσει από αναίσθητη μέχρι και πολύ χειρότερα, χωρίς κανείς να ξέρει τι διαδραματίζεται τις ώρες που το παιδί δεν μπορεί να με δει. Κανείς δεν ξέρει τι περνάω. Ούτε καν οι πολύ δικοί μου.

Κι όμως έχουν στηθεί όλοι κριτές και βαθμολογούν. Δεν τους εύχομαι να βιώσουν αυτό που ζω. Άσε που δε θα το άντεχαν.

Και στην τελική ο άντρας μου θα ήθελε να είμαι καλά κι εγώ και το παιδί του. Εγώ ίσως δεν είμαι καλά, αλλά το παιδί σίγουρα είναι δεδομένης της κατάστασης. Τόσο τραγικό είναι που γελάω για να το βλέπω να γελάει ή μήπως περίμεναν εναγωνίως τη δραματική τηλενουβέλα που θα εξελισσόταν δίπλα ή απέναντί τους και τους τα χάλασα;

Στην παρούσα φάση απλά βρίσκω τον εαυτό μου, έχοντας δίπλα μου τους λίγους εκλεκτούς που μου συμπαραστέκονται με μοναδικό γνώμονα την ευημερία και την προσωπική ανάπτυξη του παιδιού μας. Της κληρονομιάς που μου άφησε.

Ζήστε το σήμερα παιδιά, διότι δε ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Έχασα τον μοναδικό άντρα που αγάπησα στα 32 μου, αλλά είμαι ακόμη εδώ και το παλεύω και ζω την κάθε μέρα μου όπως έρθει. Την υγεία μας και μόνο αυτή. Όλα τα άλλα είναι μάχες που κερδίζονται αν πεισμώσουμε.


Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.