ΛΑΘΟΣ ΣΥΓΚΥΡΙΕΣ

Έξω βρέχει, βάζω χαλαρή μουσική κι ένα ποτήρι κρασί. Ιδανική ατμόσφαιρα για να ταξιδέψω σε μέρη που μου έλειψαν και σε μέρη που δεν έχω ακόμα δει.  

Όσο κι αν προσπαθώ, όμως, η σκέψη μου ταξιδεύει πεισματικά σε σένα. Και συνειδητοποιώ ότι είσαι σαν ναρκωτικό για μένα. Και σαν πρεζάκι θέλω τη δόση μου για να ‘συνέλθω’. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με έχει τραβήξει τόσο σε σένα. Ίσως ο σεβασμός που μου δείχνεις, ίσως το ότι με ακούς, ίσως οι συζητήσεις μας, ίσως αυτά τα υπέροχα καστανά μάτια που ξεχειλίζουν ειλικρίνεια κι ευγένεια και προσπαθούν να κρύψουν τον πόνο.

Το θέμα είναι ότι δεν μπορώ να σου μιλήσω για τα μέρη που θέλω να δω τώρα. Μπορώ μόνο να σου μιλήσω για σένα όπως σε βλέπω μέσα από τα μάτια μου και για το ποια είμαι εγώ όταν είμαι μαζί σου.
Εσύ λοιπόν... οφείλω να ομολογήσω πως όταν μιλήσαμε την πρώτη εκείνη φορά, σκέφτηκα πως ήσουν άλλος ένας επίδοξος εραστής που θα χανόταν με το πρώτο φως της μέρας. Έπεσα έξω... πολύ έξω. Είσαι ένας άνθρωπος πολυδιάστατος, ψαγμένος, βαθιά πληγωμένος και κλεισμένος στον εαυτό του. Θα τολμήσω να πω ότι κατά βάθος ποθείς την αγάπη, αλλά δεν μπορείς και να εμπιστευθείς καμιά ακόμη.  Έχεις να προσφέρεις πολλά, αλλά λίγοι είναι πρόθυμοι να τα δεχτούν. Φοβάσαι τι θα πουν οι άλλοι, αλλά δεν είσαι ο μόνος ξέρεις. Όλοι, είτε λίγο είτε πολύ, φοβούνται τι θα πουν οι άλλοι. Και για το πλήθος είσαι κι εσύ ένας από αυτούς τους άλλους.

Παλεύεις να διώξεις τις σκιές του παρελθόντος, για να μπορέσεις να ζήσεις το παρόν χωρίς να σε νοιάζει το μέλλον. Αγαπάς τα άψυχα, διότι αυτά δεν μπορούν να σε πληγώσουν και κλείνεσαι και κρύβεσαι σε ταινίες και βιβλία.. Μαθαίνεις, μορφώνεσαι και βρίσκεις τα είδωλά σου, χαρακτήρες στους οποίους θες να μοιάσεις και συμβουλές τις οποίες θες να εφαρμόσεις. Για να το κάνεις όμως αυτό πρέπει να βγεις εκεί έξω και να το προσπαθήσεις, διότι ξέρω ότι μπορείς να πετύχεις κάθε στόχο που έχεις θέσει.
Και μετά είμαι κι εγώ.. αθεράπευτα ρομαντική, προσγειώνομαι ανώμαλα όταν μιλάω μαζί σου. Κάνω σενάρια, έχω προσδοκίες αλλά είσαι εδώ να μου θυμίζεις ότι δεν είναι όλα τόσο ρόδινα. Μου λες δεν με θες, αλλά επιμένω να πιστεύω ότι υπάρχει κάτι εδώ. Ίσως ο τρόπος που μιλάς, ο τρόπος που κοιτάς, τα πράγματα που μου λες μερικές φορές.

Με βοήθησες να δω ότι μπορώ να σταθώ και να στηριχτώ στα πόδια μου, να εμπιστευθώ τον εαυτό μου και να είμαι δυνατή. Μετά από χρόνια θεωρώ ότι έχω κι εγώ δικαίωμα στη ζωή, στην ευχαρίστηση, στις όμορφες στιγμές και νιώθω ότι μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο αν το θελήσω.

Κι αναρωτιέμαι τι έχω κάνει εγώ για σένα.. αν έχω κάνει κάτι τόσο μεγάλο. Κι έπειτα αναρωτιέμαι.. αν κάνουμε τόσο καλό ο ένας στον άλλο, τι ακολουθεί; Πώς χανόμαστε; Ή πώς προχωράμε; Τι θα ξημερώσει η ‘επόμενη μέρα’; Ζω το παρόν και το χαίρομαι και το απολαμβάνω. Δεν θέλω να ακουστώ αχάριστη.


Αλλά ο μεγαλύτερος μου φόβος όσον αφορά εμάς είναι πώς αρχίζω μια μέρα στην οποία δεν θα είσαι εκεί να με καλημερίσεις, να μου πεις τα νέα σου, να δω το πρόσωπό σου, να με πειράξεις...; Δεν είναι ότι δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα. Είναι ότι όλα είναι πιο όμορφα όταν ξέρω ότι στο τέλος μιας δύσκολης μέρας θα είσαι εκεί και σκέφτομαι.. τι γίνεται όταν δεν θα είσαι; Διότι όποιες κι αν είναι οι προσδοκίες μου, οι δικές σου είναι εντελώς διαφορετικές και δεν περιλαμβάνουν το ‘εμείς’, αλλά το ‘εσύ’ και το ‘εγώ’. Με άλλα λόγια για σένα είμαι απλά μια διασταύρωση στο δρόμο σου κι όχι ένας σταθμός που μπορεί τελικά και να είναι το τέλος της διαδρομής.  


Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.