ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ



Δυο σώματα ενωμένα που έγιναν ένα. Και στον ανύποπτο εκείνο χρόνο και εν αγνοία των δυο πλευρών, μια καινούρια ζωή αρχίζει να δημιουργείται.

Όσο έτοιμη κι αν νιώθει μια γυναίκα κι όσο πολύ κι αν θέλει να γίνει μαμά, η πρώτη εκείνη στιγμή που θα δει το τεστ να βγαίνει θετικό, θα της μείνει αξέχαστη. Απέραντη χαρά κι ευγνωμοσύνη, πανικός και τρόμος, γίνονται όλα μαζί ένα κουβάρι. Και μια υπέροχη, άγνωστη διαδρομή ανοίγεται μπροστά της, μια διαδρομή που θα την αλλάξει ριζικά και για πάντα.

Από τη στιγμή που μαθαίνεις ότι περιμένεις παιδί, αφήνεις τις ανάγκες και τα θέλω σου στην άκρη και προτεραιότητά σου γίνεται αυτό το πλασματάκι που μεγαλώνει μέσα σου. Είναι ένα πλεονέκτημα που έχουμε εμείς οι γυναίκες απέναντι στους άντρες. Το αίσθημα της ευθύνης έρχεται από την πρώτη στιγμή κι είναι κάτι που ο άντρας βιώνει και κατανοεί πλήρως αφού το παιδί έχει γεννηθεί.

Μια μέλλουσα μαμά, αντιθέτως, φέρει πλέον την ευθύνη για το τι θα φάει, τι θα πιει, πόσο θα κοιμηθεί, πώς θα κινηθεί... Κάθε της πράξη έχει αντίκτυπο στην μικρή εκείνη ζωούλα που δημιουργείται κι αναπτύσσεται σιγά – σιγά μέσα της και καταφέρνει να κάνει το κορμί και την ψυχολογία της μπουρδέλο. Δεν είναι και λίγο να σκέφτεσαι ότι το παραμικρό σου λάθος μπορεί να κάνει ζημιά ή να επηρεάσει μια αβοήθητη ψυχούλα.

Και από την άλλη είναι κι όλες αυτές οι αλλαγές που συμβαίνουν στο σώμα σου για να μπορέσει να υποδεχτεί τον προσωρινό του επισκέπτη και να του προσφέρει μια διαμονή που κάθε πεντάστερο ξενοδοχείο θα ζήλευε. Ακόμα κι έτσι, όμως, το να αρχίζει να σε στενεύει το jean που φορούσες και έλεγες περήφανα ότι το έχεις από τα φοιτητικά σου χρόνια, μια μικρή κρίση σου την προκαλεί.

Μέχρι που το μικρό, εξωγήινο πλασματάκι κάνει και πρακτικά την εμφάνισή του. Την πρώτη φορά αγνοείς το ‘φτερούγισμα’ που νιώθεις αποδίδοντάς το σε κάποια ενόχληση του στομαχιού. Τα ‘φτερουγίσματα’, όμως, όλο και πυκνώνουν και όλο και γίνονται πιο έντονα, ώσπου μετατρέπονται σε κλoτσιές και μπουνιές που σε κρατούν άυπνη τα βράδια.

Και κάπως έτσι αρχίζουν οι πρώτες στιγμές που περνάς σαν μαμά με το παιδί σου, να του τραγουδάς νανουρίσματα και  να χαϊδεύεις την κοιλιά σου για να το κοιμήσεις μπας και καταφέρεις να απολαύσεις λίγες ώρες ύπνου και μερικές στιγμές ηρεμίας. Ακόμη κι έτσι, οι στιγμές εκείνες είναι μαγικές. Του μιλάς, φαντάζεσαι πώς θα είναι όταν θα το έχεις αγκαλιά σου κι ήδη νιώθεις ότι αυτές τις ώρες δεν θα τις άλλαζες για όλες τις ώρες ανενόχλητου ύπνου στον κόσμο.

Όλες οι μεταμεσονύχτιες ώρες που περνάς με το αγέννητο μωρό σου, σε κάνουν να συνειδητοποιείς το θαύμα που αναπτύσσεται μέσα σου τόσους μήνες. Και μια καλή στιγμή, εκεί που δεν το περιμένεις αρχίζουν οι οδύνες. Στην αρχή λες ότι όλα καλά, πονάκια είναι απλά. Έλα όμως που όχι μόνο δεν υποχωρούν αλλά αυξάνονται όσο περνούν οι ώρες. Και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι έχει έρθει η στιγμή για την οποία ετοιμαζόσουν κι ανυπομονούσες τόσο καιρό, είναι η ώρα του μεγάλου ραντεβού. Είναι ώρα που θα μπείτε δυο στο μαιευτήριο και θα βγείτε τρεις.

Οι ώρες που ακολουθούν είναι βασανιστικές, επώδυνες και τα όσα έχεις μάθει στα μαθήματα τοκετού σου φαίνονται άχρηστα. Σου φταίνε όλοι και όλα που γκαστρώθηκες κι ας ήταν και δική σου επιλογή. Αλίμονο σε όποιον βρεθεί στο δρόμο σου και προσπαθήσει να σου πει να ηρεμήσεις και να πάρεις βαθιές ανάσες! Κι εκεί που νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο, γίνεται το θαύμα. Ο πόνος χάνεται ξαφνικά κι επικρατεί απόλυτη σιγή για μερικά δευτερόλεπτα. Και μετά το ακούς: δισταχτικό κι αβέβαιο στην αρχή, δυνατό, επιβλητικό κι απαιτητικό όσο περνά η ώρα. Είναι το κλάμα του σπλάχνου σου, του μικρού εκείνου που μεγάλωνε μέσα σου τόσο καιρό και με το οποίο έχετε ήδη μοιραστεί τόσα πολλά.

Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, τα πάντα αλλάζουν. Βλέπεις τον κόσμο με άλλη ματιά και θέτεις σαν πρωταρχικό σου στόχο την ευημερία αυτού του μικρού κουτσούβελου που κοιμάται ειρηνικά στον κόρφο σου. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα, γίνεσαι με μια λέξη μάνα.


Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.