ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Βλέπω γύρω μου μικρά κοριτσάκια, που δεν έχουν καλά, καλά απογαλακτιστεί να ψάχνουν απεγνωσμένα την αγάπη σε λάθος πρόσωπα και πρότυπα. Θέλουν να ζήσουν ένα θυελλώδη έρωτα, σαν αυτούς που βλέπουν σε σειρές και ταινίες. Τους έρωτες εκείνους τους προβληματικούς που, στις ταινίες πάντα, καταλήγουν σε παθιασμένα φιλιά κι έρωτα μέχρι το πρωί μετά από κάθε καβγά.

Κι έτσι βγαίνουν στην αναζήτηση του ατίθασου και άστατου άντρα, τον οποίο ελπίζουν ότι θα μπορέσουν να τιθασεύσουν. Πολλές φορές αναγνωρίζω τον εφηβικό μου εαυτό στα πρόσωπά τους, αλλά δεν παύω από το να απορώ τι σκατά σκέφτονται και πάνε και μπλέκουν με αγόρια που θα τους κάνουν τη ζωή κόλαση. Από την άλλη, λίγο οι αλλαγές που, αναπόφευκτα, συμβαίνουν στις ορμόνες, λίγο η ανάγκη τους να νιώσουν ποθητές και λίγο το ότι τα ‘καλά’ παιδιά είναι ακόμη άβγαλτα και συνεσταλμένα, τις ρίχνουν στα δίχτυα των trendy, cool τύπων.

Στην αρχή είναι όλα μέλι, γάλα. Και τον παθιασμένο έρωτα ζουν και τις καυτές ερωτικές νύχτες. Έλα, όμως, που στις ταινίες δεν μας λένε ότι οι ατίθασοι και άστατοι άντρες όχι μόνο δεν μαζεύονται (εκτός από μερικές εξαιρέσεις), αλλά όσο περνάει ο καιρός γίνονται πιο κτητικοί, πιο απαιτητικοί και ενίοτε πιο επιθετικοί. Κι άμα πέσεις στα δίχτυα τους, δύσκολα ξεφεύγεις. Έχουν αυτοί τον τρόπο να σε κρατήσουν όμηρο και μάλιστα με τη θέλησή σου! Αφού ξεφουσκώσει ο πρώτος έρωτας κι ο ενθουσιασμός, έρχονται τα πρώτα χαστούκια, λεκτικά και μη. Αν είσαι αρκετά έξυπνη, τα μαζεύεις και φεύγεις. Αν, όμως, την πάτησες και δέθηκες, μένεις με την ελπίδα ότι η αγάπη σου θα τον αλλάξει. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει, σχεδόν ποτέ.

Αντ’αυτού, αναλώνεις τον χρόνο σου σε μια σχέση που σε μειώνει, σου κόβει τα φτερά για να μην μπορείς να πετάξεις μακριά, σε αποξενώνει από φίλους και γνωστούς και σε κρατά έρμαιο επειδή πλέον έχεις πειστεί ότι δεν αξίζεις κάτι περισσότερο. Ο φόβος κι η δειλία γίνονται οι καλύτεροι φίλοι και σύμβουλοί σου και φτάνεις να νιώθεις σαν φυλακισμένη σε κλουβί.

Μέχρι που μια μέρα – πες το τύχη, πες το θεία παρέμβαση, πες το δικαίωση – εμφανίζεται αυτό το άλλο είδος άντρα... ναι, αυτό που ούτε δεχόσουν να κοιτάξεις ούσα πιτσιρίκα. Το ‘καλό’ παιδί, το σπασικλάκι, που στο μεταξύ από ασχημόπαπο έγινε κύκνος με πτυχία και τρόπους. Και σου θυμίζει πώς είναι να σε υπολογίζουν και να σε νοιάζονται. Σου θυμίζει ότι κι εσύ άνθρωπος είσαι με τα θέλω σου τις ανάγκες σου κι έχεις κάθε δικαίωμα να τα διεκδικείς χωρίς φόβο και τύψεις.


Βρίσκεις, επιτέλους, τον άνθρωπο εκείνο που σε αγκαλιάζει και διώχνει φόβους και ανασφάλειες μακριά, που είναι έτοιμος να σου σταθεί στα δύσκολα, που σε ζεσταίνει τα κρύα βράδια του χειμώνα. Βρίσκεις τον άνθρωπο εκείνο, τελοσπάντων, που σου έχει έτοιμα κεριά και κρασί απλά επειδή του έλειψες ή επειδή πέρασες μια δύσκολη μέρα. Και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι η φουρτούνα πέρασε και βρήκες το δικό σου λιμάνι, ότι ήρθε η ώρα να αράξεις κάπου και να αφεθείς. 

Δεν υπάρχουν σχόλια

Από το Blogger.